Column Danielle Sluijter over de wedstrijd in Eupen

Afgelopen zondag was het alweer tijd voor de 4e wedstrijd uit de XLC 3 Nations Cup. Dit keer in Eupen. Ik had er best wel veel zin in want Eupen is één van mijn favoriete parcoursen (als je de startklim weglaat).

Zaterdag tijdens het verkennen van het parcours ging ook alles lekker en soepel. Ik kwam overal goed beneden en ook goed boven. Alleen die drop… Ik weet dat ik het kan, want andere drop-offs van dezelfde hoogte doe ik zonder na te denken. En de wortelafdaling die daarna komt kan ik ook gewoon. Maar toch lukte het me niet om de knop om te zetten en de drop te doen.

In de avond nog lekker pannenkoeken gegeten met het Offroad Team Westland wil Vooruit. En zondag middag om 13:15 was het dan tijd om te starten. Allereerst die verschrikkelijke startklim van 600m. Ik zag Anne Tauber al heel snel versnellen op de klim en veel andere dames gingen daarin mee. Ik besloot op dat moment om mijn eigen tempo te gaan rijden. Doordat ik dat deed zakte ik eerst wat naar achter maar haalde vervolgens een handvol dames weer in.

Deze groep kon ik lange tijd net voorblijven. Maar in de lange klim vlak voor de drop off maakt ik een stuurfout waardoor ik de rest van de klim omhoog moest lopen. Hierdoor kwam één dame mij voorbij en kon ik daar niet meer bij komen.

Misschien ook maar goed, want zij moest nog een ronde door. En dat zou ik echt niet meer trekken. Na 1,5uur wedstrijd in de bloedhitte kwam ik als 15e over de finish. Hier ben ik op zich wel tevreden over, mede doordat ik daarmee doorschuif naar de 5e plek in het algemeen klassement van de XLC 3 Nations Cup. Toch heb ik het idee dat ik nog ietsjes beter kan dan dit. Het sterke gevoel wat ik vaak tijdens trainingen heb mis ik in de wedstrijden.

Nu weer lekker een paar weekjes om te trainen. De volgende wedstrijd is pas 27 mei in Heeswijk-Dinther (racewijk, sjeeswijk) een wedstrijd waar ik tegenop kijk. Dit is namelijk één grote racebaan waar je beter met je racefiets kan starten..