Column Danielle Sluijter over de XLC 3 Nations cup in Saalhausen

Zaterdag vertrok ik redelijk op tijd naar Duitsland, het was immers een flinke trip om er te komen. Ik was voor de wedstrijd in Saalhausen een stuk minder zenuwachtig dan voor de wedstrijd in Beringen.


Heftige parcoursen zijn nog steeds niet helemaal mijn ding en bij elke ‘heftige’ wedstrijd moet ik flink mijn grenzen verleggen. Toch merk ik dat het steeds beter gaat en dat ik niet meer bij elke drop off of steile afdaling eerst tien minuten moet nadenken over wat er allemaal fout kan gaan. In plaats daarvan kan ik steeds beter de knop omzetten en gewoon naar beneden gaan onder het mom van ‘We zien wel wat er komen gaat.’
Anyway, aangekomen bij het parcours wilde ik zo snel mogelijk de fiets op. Lekker de benen strekken en het parcours verkennen. Het parcours bleek voor de helft te bestaan uit steile klimmen en voor de andere helft uit steile afdalingen. Zwaar, maar te doen. Onderweg kwam ik Larissa Hartog tegen en na wat kleine tips van haar lukte het me om alle afdalingen naar beneden te rijden. Ik had zin in de wedstrijd!


Tot dat ik de volgende ochtend wakker werd en het hard aan het regenen was.. Ik kon het hele parcours fietsen toen het droog was. Hoe zou het er na de regen bijliggen? En is alles nog wel te fietsen? Ik wilde snel naar het parcours toe om het te bekijken. Toen we weer bij het parcours aankwamen bleek dat het een flink modderfestijn was geworden. Ik hoorde al van verschillende mensen dat er omhoog niet meer te rijden was, de klimmen moesten nu lopend genomen worden.

De start van de junioren werd al tien minuten uitgesteld en het gerucht ging rond dat deze wedstrijd ook flink zou uitlopen. Vlak voor de start van de junioren stopte het met regenen maar het parcours bleef natuurlijk drijfnat. Tijdens de start van de junioren was er ook nog een flinke valpartij waardoor ik toch wel zenuwen kreeg voor mijn eigen wedstrijd.
Teamgenoten Bastiaan van Dijk en Maas van der Meer kwamen gelukkig heelhuids uit de junioren wedstrijd en eindigde op de 22e en 29e plek. Er vielen veel jongens uit, veel door schade aan de fiets maar jammer genoeg ook veel door schade aan zichzelf.

Om even over 11:30 was het dan tijd voor de vrouwen wedstrijden. Ondanks dat ik niet helemaal wist hoe het parcours er bij lag, was ik redelijk rustig voor de start. Ik had me voor genomen om op de eerste klim mijn eigen tempo te rijden. Dit ging ook goed. Ik had het idee dat ik na de eerste klimmen naar een groepje dames toe reed. Ze reden vlak voor me en ik ging bijna aansluiten totdat.. Ik weggleed over boomwortels…

Ik kwam niet meteen overeind doordat ik mijn fiets niet van mij afkreeg. Ook voelde ik meteen een pijn in mijn linkerhand en vreesde het ergste. Toen ik even later weer op de fiets zat kon ik er wel mee remmen, dus de schade viel heel erg mee. Ik probeerde nog terug te rijden naar het groepje dames voor mij maar ik zat ver naar achteren. Ik reed zeker niet hard genoeg om dit gat dicht te rijden of om überhaupt dichterbij te komen. Jammer! Ik had het idee dat er meer in zat dan dat ik heb kunnen laten zien afgelopen weekend, toch ben ik redelijk tevreden met mijn 13e plek bij de Elite dames.
Nieuwe ronde nieuwe kansen in Havelte op 29 april!