Kristien Nelen verdedigd haar plaats in de Enduro1 series

zaterdag 30 juli zat ik in Houffalize. Ik wou nog eens meedoen aan een XC (cross-country), de discipline waarin ik begon en 3 titels behaalde. Het was wel wat wennen aan de XC-fiets. Tijdens de verkenning kwam ik ten val in een bocht en viel met m’n knie op een scherpe steen. Ik had wel pijn maar ik had gewoon nog een rondje afgewerkt. Een diepe kap erin maar het ergste was de knieschijf die geraakt was. Zondag de fiets op om te proberen maar ik had nog teveel pijn om een volledige, laat staan fatsoenlijke wedstrijd te rijden. Daarbij was er het risico om het erger te maken en volgend weekend moest ik mijn 1e plaats verdedigen in  het enduroklassement. Met veel pijn in het hart ben ik dan niet gestart. Jammer maar het was de beste keuze.
Afgelopen weekend vond dan de 3e manche van de Duitse Enduro One serie plaats in Dunsberg. De knie was zo goed als genezen dankzij kinesiste Mieke Oostvogels, al was ik nog niet geheel pijnvrij. Zaterdags mochten we special 1, 7 en 8 trainen, waarvan die laatste ook de proloog was. Nr 1 en 7 begonnen hetzelfde met na 2 bochten een leuke sprong over een wortel en dan een diepe put in met een kombocht. Daarna volgden korte bochtjes en wortels. In de 7 zaten twee heftige sprongen waar je ook een alternatieve omweg had, hier gebeurden serieuze valpartijen en uiteindelijk schrapte men een ervan. Ook in nr 8 (proloog) zat een sprong, over een pad, een “roadgap” dus. Bij mijn eerste verkenning wou ik naast de sprong rijden en zag te laat dat er achter het knikje een slootje of diepe geul lag. Ik remde nog maar het was al te laat, met mijn voorwiel erin. De vering klapte dicht en ikzelf kreeg ook een enorme schok, ik voelde mijn voet omklappen en dan een hevige pijn. Een beetje verder kwam ik tot stilstand, tot mijn grote verbazing hing mijn schoen aan het pedaal en mijn voet was er uit! Wat een pijn. Ik voelde dat het best ernstig was, deed m’n Five Ten schoen terug aan en vervolgde voorzichtig mijn weg. Bij de EHBO direct er ijs op, de enkel was al dik. Ze zeiden dat het goed was dat de schoen mijn voet loste, als ik erin was gebleven had ik mijn enkel of kuitbeen kunnen breken! Dank aan de Five10 schoenen dus! 🙂
Ze hebben een windel gelegd voor steun want ik moest de proloog nog rijden. Eigenlijk was dit een saaie special, gewoon rechtdoor, met een aangelegde zigzag en op het einde een kort vlak stuk om te sprinten en twee bulten bergaf. Die ene sprong maakte het spectaculair.
Ik had een goeie run, alles dichtgegooid bij die geul om de fiets erdoor te duwen en dan snel weer opgetrokken. Sjans dat ik goei benen had! De pijn viel mee. Blijkbaar was er één meid die durfde te springen en dat was nu net mijn hevigste concurrente…. Tanja Naber van het Haibike Enduro Team. Uiteindelijk won zij de proloog, 3sec sneller…
Zondags een mooie dag op het stoffige parcours. De enkel was nog dik, blauw en pijnlijk maar ik kon er op stappen dus fietsen zou ook wel gaan.
Voor de 1e special had ik een groter kettingblad gestoken aan de start, Sram XX1 laat toe om snel te wisselen tussen kettingbladen. Je moet eerst nog de berg op geraken natuurlijk! Deze verliep goed maar niet zo soepel als gisteren op training. Blijkbaar was ik inderdaad 2sec trager dan Tanja. Ik vloekte omdat de finish veel eerder lag dan gisteren waardoor een lang sprintgedeelte wegviel, en dus ook het nut van het grotere voorblad… Pffft! Ik wisselde terug naar een kleiner blad om de berg terug op te geraken en liet die vervolgens zitten voor de volgende specials.
De 2e special werd geschrapt uit de resultaten vanwege verkeerd gereden renners of mensen die het parcours afsneden. Spijtig…
De 3e special was ook snel, flowy maar had een verradelijk einde. Er hing een bord “Attention”. Een grote dikke boom, ik nam rechts en belandde op een heftig worteltapijt waardoor ik mijn voet even moest zetten. Links van de boom was de goeie optie maarja dat kon je niet van tevoren zien… Even balen dus. Achteraf op de timing had ik wel de 2e tijd! Slechts 1sec achter een plaatselijke renster (die de trails kent) en 8sec voor op concurrente Tanja die pas de 20e tijd reed.
Nu verlieten we de “berg der Kelten” om met een lange transfer naar een andere berg te rijden. De 4e vond ik een domme special: superkort (1 minuut!). Een dropje, naar beneden, vals plat naar boven, snel opeenvolgende kombochtjes en slalommen tussen boompjes en dan een korte afdaling. Je kon geen snelheid houden, lastig en niet leuk. Toch had ik hier de snelste tijd. We zaten hier met z’n drieën op hondersten van een seconde omdat het zo kort was!
De 5e special was langer. De Haibike meid had een ongelofelijke tijd van 2.19min waar niemand in de buurt kwam. Ik weet niet wat ik daar mis heb gedaan, ik had de derde tijd met 2.25.
Special 6: een mini-bikeparkje met kombochtjes, dropjes en een tafel (sprong). Niet mijn ding en ook weer amper een minuut. Tweede tijd op 2sec van Tanja.
We fietsten terug naar Dunsberg voor de laatste specials, ik begon meer last te krijgen van de enkel. Nr 7 verliep niet lekker en was nochtans een van m’n favorieten, teveel geremd en te traag/voorzichtig door de bochten. Pas de 4e tijd maar ook Tanja had een matige run met een 3e tijd en 3sec voor. De laatste die we ook als proloog reden: ik had me voorgenomen om volle bak te gaan en niet te remmen om dan over dat slootje te liften. Ik wist dat het krap ging worden, al kenden we op dat moment de timing niet, het zou op seconden aankomen dus ik moest iets proberen. Met die enkel was het toch niet makkelijk om de knop om te draaien. Het was lang wachten, er waren veel valpartijen, renners die toch sprongen maar dan crashten… Eindelijk kon ik starten. Alles ging goed, alsook de sloot, mooi erover. Ik verloor bijna geen snelheid: top! Ik had nog goede benen en kon er nog alles uitpersen op het laatste vlakke stuk. Zeer tevreden over deze special (snelste tijd, 2sec voor!) maar het was afwachten of dat genoeg was voor de overwinning.
Al meteen nadat mijn chip ingescand werd hoorde ik de speaker afroepen dat ik 2e was (van 34 dames)… Tanja had met 2.5sec gewonnen. Ik was zeer ontgoocheld maar ik wist dat dit eens ging gebeuren en dat deze wedstrijd de minst technische was en dat het dus moeilijker zou zijn om het verschil te maken. Dat de top 5 allemaal binnen de 40sec lag (na 8 specials) van de winnares zegt al genoeg. Wie weet was ik wél gewonnen als men nr 2 niet had geschrapt?? Maar ja, als-als… ’t is nu zo.
Nu de verstuikte enkel laten genezen (het mag stoppen met kwetsures) en uitkijken naar “Ochsenkopf” (tegen de Tsjechische grens), een van de leukste en technische manches dus daar moet wat te rapen vallen. Al verwacht ik dat wereldtopper Raphaela Richter (Radon Factory Team) weer zal mee doen want zij woont daar ergens. Ik sta nog wel steeds 1e met 10 punten voorsprong op Tanja Naber en nog 2 wedstrijden te gaan, spannend!